دل وقتي با خدا ارتباط برقرار كرد و به خداوند متعال مربوط شد، خود انسان متوجه است كه چه كار بايد بكند و چه نبايد بكند. اين دل انسان امر به معروف و نهي از منكر ميكند، چطور شما به بچّه‎هايتان امر و نهي مي‎كنيد كه چكارهايي خوب ويا بد است، دل وقتي زنده شد به انسان مي‎گويد چه كار بكن و چه كار نكن. هر لحظه با انسان حرف مي‎زند و او را موعظه مي‎كند. وقتي انسان كار بدي كرد، دل او را مؤاخذه مي‏‎كند. وقتي اشتباهاتي كرد دل انسان به او مي‎گويد اين كار غلط بوده كه كردي، اينكه انسان از كاري كه كرده پشيمان مي‎شود، دل، انسان را پشيمان مي‎كند.

خوب بودن عمل يعني انسان كاري را فقط براي خدا انجام بدهد كه مبادا از چشم خدا بيفتد و نيت او هم درست و صادق باشد . پس از آن نيز بايد بر عمل باقي بماند ، مثلا شروع كردن كاري براي امام حسين (ع) آسان است  ، اما باقي بودن بر عمل و خالص كردن اين عمل سخت تر است . مع الأسف بسياري از كارها را به خوبي شروع مي كنيم ولي در ادامه به بي ارادگي كشانده مي شويم .

خدا نكند انسان به امراض بي درد مبتلا شود . مرض هايي كه درد دارد انسان را وادار مي كند كه در مقام علاج برآيد ، ليكن مرضي كه بي درد است و احساس نمي شود بسيار خطرناك است و وقتي انسان خبر دار مي شود كه كار از كار گذشته است . مرض غرور و خودخواهي بي درد است . معاصي ديگر بدون ايجاد درد ، قلب و روح را فاسد مي سازد ؛ اين مرض ها نه تنها درد ندارد بلكه ظاهر لذت بخشي هم دارد .طبيعتا انسان اگر از مرضي لذت بُرد و درد هم نداشت دنبال معالجه نخواهد رفت و هر چه به او اعلام خطر كنند كه اين مرض كشنده است باور نخواهد كرد . 

حاج محمد اسماعيل دولابي مي فرمايند :

عمل خالص و بي غرض يكي از خدا سر مي زند و يكي هم از من و شما ان شاءالله . از خدا سر مي زند چون دستش پر است و غني مطلق است و فياضيت جزو ذات حضرتش است ، نمي خواهد به خداي ديگري نشان دهد ، لذا غرضي ندارد . اين كه از عبد دانا سر مي زند به اين صورت است كه چون بنده چيزي ندارد از چنين كسي هم بايد عمل بدون غرض سر بزند . ( چون عمل با غرض چيزي نصيب انسان نمي كند )