جناب حاج آقا الطافي نشاط مي فرمايند :

آرامش در همه چيز است . آهسته راه برويد تا به زمين نيفتيد ، آهسته حرف بزنيد تا حرف اشتباه نزنيد و بدانيد كه چه مي گوييد . آهسته بنويسيد تا اشتباه ننويسيد . آهسته عبادت كنيد تا بدانيد كه چه كسي را عبادت مي كنيد . كسي كه خدا را آهسته و با آرامش عبادت كند تمام روح و جسمش در آرامش قرار مي گيرد ؛ همه ي هستي دنيا و در مشغولي آن از او دور مي شود و فقط خدا در كنار او مي ماند .

برخی از حیوانات را صبح در بیابان ول می کنند، عصر که شد خودشان بر می گردند خانه صاحبشان. ما هم که انسانیم لااقل باید مثل این حیوانات باشیم.
ما که در بیابان ملک خدا ول هستیم، باید هر لحظه بدانیم که کسی صاحب ماست و باید به سوی او برگردیم. باید خانه صاحبمان را بلد باشیم، اشتباه نرویم، خانه غریبه نرویم.
من این را باور کرده ام که اگر کسی یک عمر دنبال دنیا برود، نمی رسد، اما خانه خدا نزدیک است . خوش به حال آنان که از همه هستی دست برداشتند، ولی از خدا دست برنداشتند... این اشتباه رفته ها، چرا یک راه روشنایی، یک امید، برای خودشان باقی نمی گذارند؟