گاهي دو نفر با هم بحث مي كنند و با اين كه يكي براي ديگري حق را روشن مي كند ولي اين شخص زير بار نمي رود ، يعني نفس به قدري شرور است كه مي تواند در برابر دو دو تا چهار تا بايستد و بگويد من باور نمي كنم با اينكه فهميده است . براي اينكه به ويروس دروني شك و شبهه مبتلا نشويم بايد آنچه را فهميده ايم باور و عمل كنيم

تا عمل در كار نباشد يقين حاصل نمي شود

آيت الله جوادي آملي در بياني ارزشمند مي فرمايند :

بزرگاني مثل مرحوم فيض كاشاني، صدر المتألهين شيرازي و حكيم سبزواري از ‏كساني بودند كه به خواندن غزل‌هاي حافظ اهتمام داشتند. انسان وقتي غزلي ‏مي‌خواند، احساس الهي پيدا مي‌كند و شورش و تبهكاري را كنار مي‌گذارد. بعضي با ‏شعر و غزل مأنوسند، بعضي با دعا و مناجات، بعضي با قرآن. البته دعا و قرآن را همه ‏مي‌توانند استفاده كنند اما آثار ديگر عموميت ندارند.‏
ببينيد در اين سن چه چيزي شما را بيشتر به سمت خدا جذب مي‌كند، همان را ‏مغتنم شماريد.

گاه مناجات يك جوان را اداره مي‌كند، گاه يك غزل يا قصيده كمبودهاي دروني را ‏ترميم مي‌كند. لذتي كه انسان از يك غزل خوب مي‌برد هرگز از ترانه نمي‌برد، ترانه ‏سمّي است كه لذت كاذب ايجاد مي‌كند اما غزل شهد است كه لذت صادق ايجاد ‏مي‌كند و تا آخر پيري با انسان هست.

آيت الله جوادي آملي در مورد پرخوري مي فرمايند :

به ما گفته اند هر كاري انجام مي دهيد بگوييد «بسم الله الرحمن الرحيم» .

يعني هر كاري كه مي خواهيد انجام دهيد طوري باشد كه در مدخل ورودي آن بتوان گفت : خدايا به نام تو .

اين عمل دو دستور به ما مي دهد ؛ يكي اين كه هر كاري را بدون مطالعه و تفكر و عاقبت سنجي انجام ندهيم و دوم اين كه كاري انتخاب كنيم كه بتوانيم بگوييم خدايا به نام تو .

چنين كاري يا واجب است يا مستحب . حرام و مكروه را نمي شود به نام خدا انجام داد . اگر ما اين كار را انجام داديم شيطان در اسارت ما قرار مي گيرد .

فيلسوف معاصر و مفسر قرآن حضرت آيت الله جوادي آملي در موعظه اي مي فرمايند :

گندم مادامي كه در انبار است قيمت ارزاني دارد ، وقتي كه زير سنگ آسياب قرار گرفت و فشار ديد و آرد شد قيمتش بيشتر مي شود . وقتي به تنور رفت و به نان تبديل شد قيمت آن از قبل گرانتر و غذاي آدم مي شود . همين فشار باعث كمال گندم است . ما اگر خود را با گناه مسموم نكنيم و در مسير خدا باشيم هيچ مشكلي پيش نمي آيد . اگر هم آسيبي ديديم اين براي پخته شدن و امتحان ماست .

حضرت آيت الله حاج شيخ عبدالله جوادي آملي در مورد رقّت قلب مي فرمايند :

ممكن است كسي بگويد من در مدت عمرم يك گوسفند را سر نبريده ام يا مرغي را نديده ام كه سر ببرند ، اين رقّت قلب نيست بلكه ضعف نفس است . زيرا همين شخص كه مي گويد من تحمل ديدن گوسفند ذبح شده را ندارم وقتي كباب گوسفند را مي خورد و بوي كباب به مشام فقرا مي رسد بي خيال است و قلبش تكان نمي خورد و به فكر آنها نيست . رقّت قلب و عاطفه از فضائل انساني است در حالي كه ضعف نفس فضيلت نيست . رقيق القلب بودن اين است كه انسان وقتي فقيري را ديد واقعا متأثر بشود ، از قيامت و دوزخ كه گفته مي شود ، از نا بساماني وضع يك عده اي واقعا متأثر بشود ، اين را مي گويند رقّت قلب . راه رقّت قلب هم گناه نكردن است .